ايشان پس از فراگيرى برخى از مقدمات ، به اصفهان سفر كرد و ظاهرا در درس آيت اللّه علامه سيد اسد اللّه اصفهانى ، فرزند حجت الاسلام شفتى ، شركت نمود . در آن زمان آوازهء علمى نجف كه با رياست صاحب جواهر به اوج ترقى رسيده بود ، به گوش او رسيد . لذا به منظور بهره‌ورى از محضر اساطين دانش ، وى رخت سفر به تن كرد و راهى نجف شد . مرحوم حاجى در محضر استادان فن سالها زانو به زمين زد ، و از خرمن فيض آنان توشه‌ها برگرفت ، و در خلال تحصيل خويش به تصنيف و تأليف نيز پرداخت . استادان مرحوم حاجى در نجف و كربلا و پيش از آن در اصفهان ، در محضر اين بزرگان حاضر شد ، و از سرچشمهء زلال دانش ايشان سيراب گرديد : 1 . حاج سيد اسد اللّه اصفهانى ( د . 1290 ه . ق ) « 1 » 2 . شيخ محمّد حسن نجفى ، صاحب جواهر ( د . 1266 ه . ق ) « 2 » 3 . سيد ابراهيم حائرى قزوينى ، صاحب ضوابط ( د . 1263 ه . ق ) « 3 » 4 . شيخ حسن بن شيخ جعفر كاشف الغطاء ، صاحب انوار الفقاهة ( د . 1262 ه . ق ) 5 . شيخ مشكور حولاوى نجفى ( د . 1272 ه . ق ) 6 . شريف العلماء مازندرانى ( د . 1245 ه . ق ) « 4 » حاجى در نجف در خلال تحصيل به تأليف و تصنيف پرداخت ، و نوشتارهاى بسيارى در علم اصول به رشتهء تحرير درآورد . در سال 1244 ه . ق « 5 » يا

--> ( 1 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 2 ، ص 13 . ( 2 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 3 ، ص 1504 . ( 3 ) . معلم حبيب آبادى ، مكارم الآثار ، ج 3 ، ص 696 . ( 4 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 2 ، ص 113 ، شمارهء 4 تا 6 . ( 5 ) . موسوى كاظمى ، احسن الوديعة ، ج 1 ، ص 83 ؛ واعظ خيابانى ، علماء معاصرين ، ص 26 .